،پسرم اصرار نکن چیزی بنویسم
این حقیقتِ مرگباری ایست که گاهی
تمامِ مُسَکِنها مریض میشوند
کلمات استراحت میکنند
اَفیونها اُق میزنند و
احتمالن دستهایِ خودارضایی پارکینسون میگیرند
و مگر تو آن تابلویِ پیش از من را ندیدی؟
ورود اطفال ممنوع
که بی نسخه از فروشِ دارو معذوریم
سکوت را رعایت کنید
پذیرش بیماران زیر هجدهسال فقط با حضور والدین…
انگار یکی دارد جیغ میکشد – باید بروم
راستی بعدن برایم بگو
در تمام این سالها، تو بزرگ هم شدهای؟
Easy to plot a course divine,
A simple graph cant cover ever line,
and I dont see what I dont know.
How it’s changed from my dream,
Did I stray from the path laid out for me?
How it’s changed,
Did I fail in some way?
از شبهایِ تکراری تکرار میکنم /
من ایستادهام بر انحنایِ پس از خوابِ کـمـرت / به گامی کـُـند
به قلب که سنگ و «سیزیف¹» میشوم میغلتم
شیب خفیفِ هنجره را
به جیغِ جویدهی ناخن کـَـر میشوم لُختِ مادرزاد
مثلِ هرزِگی هایِ ذهن بر آستانِ یک پیچاپـیـچ
به یکباره پوسیدنـَـم / سَر که میگردانی / لایهها پوکــَـم
فکر کن،
انگشت میشوی و کاغذ - میریزم
حالا بر استخوانِ گشنه ات یک تـَـن پودر شدهام.
چـِـندِش نشو / این کثافتِ مُسری - بغض میکند
لایِ این مرگهایِ پراکنده هرشب ، تو سیگار و من واژه
تنها نشانهی جنسی ام / زیرِ تیغ / مویِ من / نشانِگانِ حیاتِ روزانهات /به/ ریشِ تو / حسودی میکند
لایِ غلیظِ تاریکِ اتاق،
«یکهو پوسیدن» ،
کابوسهای زنجیرهای پیـش از خواب
حتی شنیدنِ اسمی شبیه «خدا» از زبانِ من که ناگهان قهـقـهـه میگیـرَدَم به لفظهایِ غریب
به حتی خداپرست شدن از سوسـ²[ــه]ی تنهایی / برایِ توجیه احمقانهی آرزویی
که مماس بر امیالِ پستِ بشری ، هم سطح با گـُـه ـ «فقط اِمشبو…»
_______________________________
² سوس یا سوسه: کرمِ گندم / کرمی که در پشم و پارچههای پشمی میافتد و آنها را ضایع میکند / افتادنِ کرمک در چیزی / سوسه: نیرنگ و فریب
جایی میانِ خودم و خودم نوسان می کنم. بدون هیچ آسیبی. تنها در تاثیرِ جاذبهی سِمِجِ زندگی که نه میچسباند و نه نابود میکند. میانِ خودی و خودی تاب میدهد. دستِ آخر هم در نقطهای میایستم که نه خودم است و نه خودم. عمود بر سطحِ فرضیِ گــُـه.
نه. مغزنویسهایِ مسموم آنقدرها هم واژگونم نمیکنند. تا به خود میرسم در کسری از ثانیه صفر میشوم. حساس ترین پردههای شاتر را هم که داشته باشم نمیتوانم ایکسهایِ میانِ صفر و بیـنهایتــم را پیدا کن. یکبار میخواستم روزها چیزی نخورم. سبک شوم که وقتی به اوج میرسم منطقه را چند ثانیه بیشتر تماشا کنم. آن روزها من فقط نمیخوردم و نمیخوابیدم و پُر از نوشتارهایِ فرامعنا بودم. پَر شدم، با کمی پسماندهی استخوانی. آنقدر که وقتی ته ماندهی آهِ دهانِ خشک شدهای فوتم کرد، ماه ها در فاصلهی صفر و صفر ماندم. پیشِ خودی لَزِج و کِرموار که بر آلتِ تناسلیام میخزید و من کِرِخت میشدم. بگذریم که حالا تصاویرِ ماتـی از شبهایِ هرگز نخوابیده بر یونولیتِ خاطرم سنگینی میکنند و دیگر از تمامِ خودهایم بـِه هم میخورم. دنبالِ اَبَرخودی، ضدمعنا، خفت و خیز میکنم. باز به وزنِ عادی برگشتهام. این روزها من فقط فکر میکنم و فکر میکنم و دچارِ شیدایی هایِ ناگهان میشوم و چه؟ نوشتارها؟ … هیـــچ؛ تنها زبان نفهمتر و «همه چیز ناپذیرتر» شدهاند. انگار در هر وعده هفت بار به ریدن بروی و مُدام میانِ وسوسهی ریدن و خوابیدن، ریدن و دیدن، ریدن و بودن، ریدن و حتی ریدن – گیر کنی. پایانِ روز هم با اینکه مقعـرت میسوزد و رودههایِ مغزی تیر میکشد، به حسابِ سه وعده و هفت تهوع – بیست و یک میشوم و کمی حسِ نیشخندِ شیطنت آمیز میگیرم. پس از شوُک هایِ الکتریکی حافظهام مو برداشته. هنوز همان آونگِ مشغولِ جان کـَندنِ بندِ اولم که همبند با خودم، میانِ خودم و خودم، در پیِ ناخودی، خارج از تعادلم. دیگر روزها مینویسم. روزها به تاریکی میروم. به شیوهی طبیعت زندگی میکنم. شــبها فقط جَق میزنم. چند تراوشِ خونی هم از مویرگِ واژگانیام روان میشود. اما فقط در حدِ خون ریزیِ داخلی. نه اثری به جا میماند و نه آن بیرون کسی میفهمد چقدر پتانسیلِ دردناک بودنم بالا رفته. بعد هم خیلی ساده است. اورژانس میآید و مـَرد به سبکِ مشکوکی میمیرد. همان جا که آونگ در نقطهای میایستد… نه خودم و نه خودم. میبینند که این آدم نه پاکتهایِ بستهی سیگار را دریده نه بطریهایِ مست شدهی کنارِ تخت را مکیده و حتمن گونی گونی کاغذهایِ آغشته به سمِ خوش مزه برای نسلهایِ منحرفِ بعدی گوشهی اتاق جا گذاشته… وَ خوب چه آدم خوبی بود! گذشته هم به رویِ کسی نمیآید. حتی اینکه من دخترکِ… بودم که حالا مینویسم مـَرد مـُرده است. که مـَرد شدم روزی که سیم پیچید اِن وجهیِ سرم را وُ بودنم قاطیِ موجهایِ نامرئی تشنج کرد. بعد از تمامِ اینها، کارمندانِ زندگی برایِ دیدنِ بعضی چیزها هنوز از امکاناتِ کمی برخوردار اند. پس از متوقف شدن در بالایِ سطحِ فرضیِ گــُـه، جایی که تبدیل به یک جسمِ بو داده میشوم- تنها یک چیز میماند- شاخکهایِ حسی که هنوز تکان میخورند، سوسکی که پس از پوسیدن هم رو به هوا دست تکان میدهد و طلبِ کاغذ میکند…