I AM.

با گفتن پیشینه‌ای که تداعی خاطره‌هایش، حتی، خطر آفرین است. من این راه را رفته‌ام و رسیده‌ام این‌جا، از دروازه‌های خونی و استخوان‌های چال شده. آمده‌ام برای شما داستانم را به استفاده بگیرم و برای جان‌های دیگر «یکی» شوم. سگ‌- ‌یکی و هجده توله‌ی سیاهِ پوزه قهوه‌ای که دانه دانه جسد شدند جایی که صدای رودخانه می‌داد و همیشه در گوش‌های مثلثی درنیامده‌شان اکو می‌شود.  بگذریم از جان هایی که باختیم. تولد‌هایی هم هر روز در حال صورت گرفتن است. رودخانه باردار است و دانشمند درونم گمان می‌برد که چیزی به توان دو رسیده است. آن‌ها در راه‌اند، نسل تازه‌ای از عشق. عشق که نمی‌شناختم‌اش تا وقتی که عاشق بودم. هه، داستان ترس و عشق و آگاهی‌ام و البته زمان، زخمی که خود‌، درمانِ خود است.می‌خواهم از خدا که مرا انرژی دهد. حالا که باور دارم به « لایف ایز اِ کازمیک دیریم»؛ من رویا می‌کنم و جسم می‌بخشم و احساس می‌شوم تا بشود آن‌چه نیک است. جای تشکر دارد که جایی هستم که صدای واق سگ می آید. در انتظار توله‌های رودخانه‌ای که منبع خنکای من است در روزهای سوختنِ زمین. سرد است و سرد و نفس تا نفس تا نفس می‌زند تا برسد به آن‌ها که در جنگل روی خاک دراز کشیده‌اند و زمین می‌کِشند، برسد به زندگی کردنِ با عشق و سرخوشی، به اشک‌هایم که هنگام خنده باردار می‌شوند و رموز هستی را طراحی می‌کنند. من و جنگل خاکستری و رودخانه و بچه‌هایش و جان‌های آگاه و بازگشت به زمین.

Thank you Universe.
من.

on the run ;01

می‌خندم و سیگار‌کشان به مرده‌هایی که

فکر می‌کنم.

جسد بچه‌سگ‌هایی که می‌رفتند وقتی

مرگ بو می‌داد

ما نادان بودیم که دنبال‌شان نگران

می‌رفتیم و صدای خنده‌ی خدا.

پر بود توی گوش‌مان

ترس از تکرار سرگیجه‌ها

پرده و پتو یکی می‌شدند هی

اتاق به جنگل از ناکجا سر می‌آورد در و

پنجره 

پنجره باز زوزه می‌کرد توی هوش‌مان

زندگی مرگ بود و هست و انسان

چه بود که ساختی ای ‌مهربان

ای خدای من خدای سگ‌های یتیم و نیمه‌جان

چه‌طور شد چگونه من حیوان و

این اختیار

چرا این همه فکر می‌کنم به 

مرده‌هایی که

سیگار‌کشان.

secrets for smoking ;#1

به‌شان بگو
جهان ذهن
زمین آزاد
آزادی‌ست
و
پیش‌تر از من
تک‌سیگار مخصوص
شب‌های این جهان
این راز وحشی را
خوب
کشیده است

تا گا

بگذار تراپی شبانگاهی من هم
این باشد
حرف زدن با دیوار
ها

noescape.

هنوز مشغول خواندنی؟
مگر یک درد
چند صفحه دارد

i'm still here

صدای موریانه را با موسیقی
قطع می‌کنم
سیگار سکوت
می‌کند

این جان چوبی من موریانه هضم می‌کند به دیوارهای صوتی بگو بیشتر موریانه پخش کنند نمی‌شنوم موسیقای زخمی غروب را که به سفید‌پوشان ساختمان رو‌به‌رو تاریکی تف می‌کند هر‌آن‌چه باشد چرک می‌کند باران این روزها اشک خلطی‌ خورشید می‌شاشد بر رهگذرانی که جای چتر عینک سیاه مد شده است این روزها خشکم به خشکی مراسم تدفین مادر مورسو بگو بهشان این مرده نم پس نمی‌دهد نمی‌خواهم به جانم بکوبم چوبش صدای زنگ می‌دهد شبیه جیغ‌های خونی‌ای که حتی کور می‌کنند چمدان را از چپت بگذار راست می‌رویم به سفری‌ دیگر خیلی خسته باش و مثلا خواهان ماندن آن‌ها نمی‌دانند که تو مسافر نیستی تو خود قایقی جهان‌ات اقیانوس من هم نمی‌دانستم تا زمانی که چوب دستی‌ات از عرشه به قه‌‌قرا ول شد تازه فهمیدیم تازیانه‌ی چوب بر رکود آب نیست که می‌راند- کش‌وقوس‌های اقیانوسی تشنه است که روان می‌کند.
آب و موریانه و چوب قاطی شد افتادیم این‌جا حالا یا موریانه‌ها خفه می‌شوند یا چوب‌ها تولید مثل می‌کنند؛ افتادمان به پرتگاه بعد باید است.

بهشان بگو
جهان من می‌ریزد بر
ساخته‌های خودم
جهان شما چطور؟

من هنوز نویسنده‌ام
مداد شما چطور

the art of suffering

آن‌گاه که از کِشاکِش زیبایی

سر‌شانه‌هایم زخم بود

و بازی پسرکان کشیدن پستان

آن‌گاه که از سریر سئوال 

فرمان سکوت

خون‌ریزی‌کُنان

چسب می‌شد

بر خراش‌های چرکی پیشانی‌ام

صدای شکستن استخوان‌های یخی تو را می‌ترساند

‌آن‌گاه که من سینه‌ به سینه دفن می‌شدم در خود 

هیچ عزاداری‌ای زیبا‌تر از این نبود 

که سیگار در اشک‌های من خودش را سوزاند

تو سخت می‌داری رنج را 

تو زشت می‌کنی نفسه‌های فرتوت یک شب‌زده را 

آن‌گاه که از وحشت عمری سیاه 

خواب را برای همیشه به کناری می‌اندازد

و تیغ را به خدا می‌سپارد

آن‌گاه که بازیگران چیز‌های بزرگ 

درد عشق را به ترجیع هر موسیقی می‌بندند

و هر که بگوید آخ بزرگ می‌شود

و هر آه به فانتزی جنسی می‌انجامد

آن‌گاه که من زمین می‌خورم 

و آخرین نخ تنهایی را می‌ریسم 

در ارتفاعی سیاه مریض می‌شوم

ارتفاع سیاه عمیق می‌شود 

کجاست گاهی که بدانی از چاه عشق فریادی به گوش نمی‌رسد

آن‌گاه که نمی‌رسد به درک فاتحان درد

چرا من از فراز رگ‌های جنون باز‌مانده‌ای نداشته‌ام 

جز چند لخته خون و لجن 

چه از تمام این گورکنانِ رنج خسته‌ام 

از آن‌گاه که به اسم اشک، خیابان به بوی شاش آلوده می‌شود

ندیدی و نشان‌ات نمی‌دهم 

تنهایی‌ای را

که با خدا سیگار کشیدن چگونه است

آن‌گاه که سرشانه از فرط آجر بی‌خدا می‌شود 

از دیوار ذهن آزادی ساختن 

وقتی تمام ثانیه‌ها به رنج

آراسته‌اند

after hours

از آن قرن‌ها می‌خواهم که شب‌گردی عیب بود. خیابان بسته می‌شد. ساحران و دزدان بودند تنها سرنشینان تاریکی و قطار در گِروِ زوزه‌ی باد آرام قدم می‌زد. هنوز هم نور زرد یک پنجره تعادل انتهای کوچه‌ها برهم می‌زند انتهایی که رسیده است به این قرن ازدحام و دل‌هره هنوز از پوشیدن شلوار جین در شب خوف دارد. می‌گویند در طبقه‌ی هفدهم یک قاتل خوش‌برخورد زندگی می‌کند و جای افسوس است که شب‌ها چراغ اتاق‌ـ‌اش خاموش نمی‌شود. گرچه امروزه روز آدم‌ها روز و شب را بی‌شرمانه به هم خلط کرده‌اند و آواره از فرط  چراغانی بارها و مغازه‌ها سایه‌اش را گم کرده؛ اما هنوز هم به پنجره‌های بیدار مضنون‌اند. می‌گویند اگر بیدار است باید این‌جا کنار ما مشغول هدر دادن عمر باشد. این قانون طبیعی شهر است که نمی‌خواهد کسی جدا از گله فیلم ببیند حتی وقتی مبرهن است که همه ریخته‌اند در کوچه و مشغول رقصیدن‌اند همسایه از صدای بلند‌گوی خانه‌ی من شکایت می‌کند چراکه ساعت سه است و من وقت ندارم بخوابم. این روز‌ها گرچه خیابان همیشه باز است و کاسبی شکم و پایین‌تنه بی‌وقفه برقرار اما قرن‌ها تغییر نخواهند کرد تا آدم آدم است و آدمی سخت. اصرار به انکار آن‌چه باید باشند زنجیرشان کرده‌ در آن‌چه هستند و آن‌چه هستند چه مایه‌ی تهوع و اشک می‌‌‌شود و زشت می‌کند هر‌ روز‌شان را. «گیر کرده‌اند» و من این گیر را سال‌هاست رها کرده‌ام باعث افسوس است که پول فراوان نداشته‌ام و پنجره‌ی خانه‌ی اجاره‌ای را نمی‌شود آجر کشید البته همیشه راه‌هایی هست اما کیست که بفهمد من دیگر وقت ندارم حتی بر سر یک سوراخ با دیگری بگذرام؛ من خیلی تنهایم. خدای من روزی مرا ترک کرد و در یک نامه چسبانده به یخچال تمام مسئولیت‌هایش را به شانه‌ام انداخت و از آن شب هر شب از چیز‌های سنگین می‌ترسم. آن‌ها نمی‌دانند اتاقی که صدای موسیقی و دیالوگ‌های خارجی‌اش به گوش‌هاشان شبیه تهدید است حتی از وزن یک خراش دیگر بر خود هراس دارد آن‌ها یاد‌نگرفته‌اند چیزی که نمی‌فهمد را نفهمند.

قرارمان در ساعت‌های سوخته

آن‌جا که می‌خواهم نباشم

و می‌خواهی یک خط دیگر بخوانم

شعری که یک خانه بود

خانه‌ای که تخت نداشت

قرارمان رأس بی‌خوابی

آن‌جا که من رفته‌ام

متروکه‌ای آتش گرفته

یک قطار چوبی بی‌وقفه در ریل‌های لجنی ذهن من غرق می‌شود ریل‌های جوانی که روزی جوان بودند از مزرعه‌ی لیمو‌های وحشی عبور می‌کردند و دخترکان به شیهه‌ی باد لخت می‌شدند می‌دویدند سوی یک‌دیگر و آن‌وقت تمام صحنه سیاه‌‌و‌سفید می‌شد پیر‌مردی تنهایی را هزار‌باره می‌دید و انگار که برای‌اش آشنا نباشد پیش از مرگ یک سیگار و فقط یک سیگار دیگر می‌خواست و کات. او هیچ‌گاه نمرد، به اجبار روی قبر‌ش شعر نوشتند. من نمی‌دانم روزی میمیرم یا نه اما ای کاش شب باشد نزدیک‌های سه ای‌ کاش پول‌دار شوم خانه‌ای داشته باشم که مرگ از اتاق به بیرون شارش نکند و یک روز در بی‌پنجره‌گی محض تردید‌شان بی‌گمان شود که او مرده است.

free doom

نمی‌خواهم. رفتن‌ات به آن روزها و می‌روم تا خنکای یک لجن‌زار سیاهی همان‌طور که بوی خون می‌آمد از جوانی همان‌طور که نمی‌دانستیم خانه کوچک‌تر از جهان نیست گاهی هم به یک تِرَک قانع بودیم اگر درس‌ها را خوب خوانده بودیم این‌جور نمی‌شد کَسی می‌شدیم و احترامی داشت ترک نکردنِ انزوا و صدای سرفه‌های خشک یک سیگاری آگاهی محسوب می‌شد آن‌ها که نمی‌دانستند یک سیگاری می‌توانست خیلی چیز‌ها باشد مثلاً دیواری که از ایستادن بیشتر استرس می‌گیرد تا فرو‌ریختن. رفتنِ من به کوچه‌ی بزرگ‌سالان امروز سنگین است نه حتی به سنگینی‌یِ گذر دیوانه‌ای از مرز‌های درک به رموزِ درد، امروزه روز صدای زنجیر را هیچ‌کجا نمی‌شنوم کوچه اما اصرار دارد به خاموش کردنِ سیگارم از آن که من مرگم مرگی خودخواه و نیمه‌شب به آشنایی‌ام شرم‌گین است. دل‌تنگی‌ام بس است و بس کرده‌ام بسیار بودن را انگار که رفته باشم جایی که بی‌تاریخی اعصاب را ناراحت می‌کند، وجدان را شاد انگار که بد شده باشد همه‌چیز و همین هم خوب باشد. بگو بگو آدم‌ها بروند زمزمه‌ی جزامِ روانی‌یِ من به گوش سگ برسد برای یک عمرِ نیامده بچه‌سگ می‌زاید اگر که من من باشم و صفحه کلید تمام‌اش یک حرف وقتی که می‌شود از حرفی قرنی متن ساخت یعنی به این زودی‌ها از حادثه‌ای پیر می‌شوم گاهی؟ می‌دانم خراب است خراب و دانش‌ام کم از جهلی مرکب نیست که کار با پتک فعلاً در سرنوشت من نیست از شواهد پیداست شاید سرنوشت بر پتک بکوبد جایی.

این

غم نیست

بیمار است عمری 

به نکردنِ خویش 

می‌ترسم از فردا

آزادم در فرار 

از شب‌های پیش

voluntary diseased

من بیش‌تر باید برای آن‌چه نیازمند‌ـ‌اش نیستم آماده شوم. شب‌هنگام در آنی نورها زیاد می‌شوند آن‌قدر که دیواره‌ی چشمانم فرو‌می‌ریزاند خود را بر سرِ تنها‌ترین پنجره‌ی راز‌آلود‌ـ‌اش. نوری از آن نور‌ها که دستت را در فانتزی‌يِ رساندنِ سیگار به تصویر آهسته‌ی دو لُپِ بوس‌سانِ لب خمار می‌کند و کرخت. ناگهان سپیده‌دم خمیازه می‌کِشد و نورِ واقعی را، نور اندیشیدنی را بر آن نا‌اندیشیدنی بوی گند دهانِ صبح‌گاهی می‌پراکند. تصمیم گرفته‌ام حالا که نمی‌شود با خیالی راحت سیگار کشید؛ از آن‌که تصویر‌ـ‌اش به یک تصویر شهوت‌آلود تبدیل شده، از این شب نشئه کنم. 

روز‌گاری است که در واقع شب است. یک گونه‌ی بسیار وحش‌ناک و با چشمانی خطر‌جو. دم‌آدم پنجره نشسته سُرفه می‌کند و از خِس‌آخسِ خنده‌اش دانه‌های خونینِ جنون‌خواهی در هوا مشغول رقصیدن می‌شوند. می‌خواهم شبی بی‌آیند ببرندم به جُرمِ دزدیدنِ تنها آزادی‌ا‌م از زندانی‌ترین تاریخِ من. که آن لحظه‌ی خوبِ تن‌فروشی به آرزوی مرگ را به تعویق می‌اندازد. انگار که نخواهی باشی و بخواهی چون هنوز نیاز است، نیاز‌ـ‌ات هست. احساس می‌شود صدایی سرودِ یاد‌مانِ خود را از زمینِ پس از جنگ به پیش از جنگ سر می‌دهد و راضی است از ‌آن‌که همه‌چیز خراب شد، از آن‌که خواست بشود و آن لحظه‌ی وحشی‌یِ نتیجه‌گیری‌یِ یک وحشی: همانا خواست آزادی‌ست. و یک‌هو دیگر هنوز نمی‌خواهی آزاد باشی. هنوز تشنه‌گی‌ام هزار چاهِ عمیقِ فریاد بده‌کار است خدای مُرده‌نما را. مسئله این است؛ همیشه نخستین پژواکِ آزادی پیش از شیهه کشیدن‌اش به گوش می‌رسد و نه در واقع پس از آن که اسب آزادی بال‌هایش می‌شکند، به هر حال خلاء پرواز را نمی‌شناسد. آزادی مکانی نیست برای پرواز‌ کردن. در آن‌جا باید بر سطح پخش شویم مثل سیاهی‌یِ نفت بر بی‌رنگِ آب.

«می‌خواهم جوان نباشم» احمقانه است وقتی می‌دانم جوانی روزی مهلک‌ترین شکست عشقی‌ام خواهد شد. با این حال می‌خواهم دویده باشم و زود‌تر بفهمم من دقیقاً از چه دارم حرف می‌زنم. و از کجا معلوم که چنین فهمیدنی فقط یک حرف نباشد. جوان یا نوزادِ رو‌به‌مرگ، می‌خواهم فهمیدن بی‌رحمانه‌ترین دست‌آوردم باشد. این که رسیده باشم یا نه فرقی نمی‌کند. می‌خواهم دویده باشم. دیگر برای پوشیدنِ پوتین‌های اندیشه هم وقت نیست. باید خیلی وقتِ پیش اندیشیده باشم. نمی‌دانم نشئه بودن تصمیم درستی است یا نه شاید وقتم را می‌گیرد، تهوعی‌ است اما که خالی می‌کند. به هر‌حال خلط‌ها سرگردان‌اند. سیگاری جماعت را گریزی نیست از جذبِ ذراتِ زهر‌آگینِ تنهایی.

من تصمیم گرفته‌ام، تصمیمی خطیر. که دیگر خیس نکنم تخت خویش را به ضایعاتِ هُشیاری. از آن‌جا که هُشیاری در من امری غیر‌ارادی است از این شب به منظور ایجاد نشئه‌گی‌يِ کافی، درخت می‌کِشم.

doctor, doctor

جوانی

بیماری‌ست

forbidden sanity

دیرم شد

بگو دست نزنند

این دیوانه‌ی ممنوع به دیوانه‌گی را

You talkin' to me?

از آن صداها که وقتی خوابیم می‌داد

وقتی می‌دهیم و بیدار نمی‌شویم

باید تکان‌ـ‌اش دهم یا تکان‌ـ‌اش ندهم؟ بیداری به‌تر که فرایندی باشد خود‌آ‌خود و بدون دست‌رسی. به‌تر که ندانی چرا و چه‌طور آن خواب وحشی از تاریکی‌یِ چشمانم سر در‌آورد و هرچه داد می‌زدم ترس گرفته‌گی‌یِ نفس بیدارم نمی‌کرد و وقتی بلند شدم پاکت سیگار خودش را خیس کرده بود؛ دستی به سر‌ـ‌اش کشیدم و فهمید که فعلاً برای‌ـ‌اش نفس دارم. 

راستی چه‌طور می‌شد که گاهی هم صدایی که حرکت انگشت‌ها تولید می‌کرد نزدیک به صدای خودم بود و من ترجیح می‌دادم کمتر حرف ‌بزنم و در عین حال کسی به آن صدا توجه‌ای نمی‌کرد. چه‌طور شد که من حالا زیاد حرف می‌زنم و سر‌انگشتانم آن‌قدر بی‌حرکت مانده که چاق شده و به صورت استخوانی‌ـ‌ام نمی‌آید. این‌ها مقولاتی‌ست که چنان هم مهم نیست وقتی یاد گرفته باشی چیزی را که در اصل هماره می‌دانستی، وقتی فهمیده باشی که مثلا رقص انگشت روی کاغذ یا کی‌بُرد در اراده‌ی تو نیست که کاملاً غیر‌ارادی‌ست. تو به تنهایی زاده‌ی یک ذهنی، دهنی که هرچه هم در کثافت آدم بلولد پاک نمی‌شود از ترشحات بی‌رویه‌‌ـ‌اش که آلوده‌تر هم می‌شود و بوی‌ـ‌اش شب‌ها سگ‌های محله را به این سو می‌کشاند و خب چه چیز به‌تر از دورِ‌همی‌يِ شبانه‌ی سگ‌هایی که چه‌گونه‌گی‌یِ بودن‌ـ‌شان با چرایی‌یِ چه‌گونه بودن‌ـ‌شان اشتباه شده است. 

بگو چه‌طور می‌شود که عادت تو تبدیل به یک چیز خارق‌الگاده شود؟ که هرچه می‌سازی در صورت دست‌رسی جهانی را تکان دهد. ساده است اگر و تنها اگر همچنان اهل آن جهان نباشی آن‌قدر بسازی که بیان درد روز‌مره‌ـ‌ات کافی باشد به تغییر رویه‌ی یک‌قرن حال‌آن‌که درد به ‌خودی‌یِ خود بر همگان باشد. تفاوت وحش در همین است که درد برای همه ‌به ارزش یک‌سانی هست و هیچ دردی به دیگری تَر نیست؛ آن‌چه از پس‌ـ‌اش ساخته می‌شود چیست؟

من یک‌بار شخصی را دیدم که بر پیاده‌رو راه می‌رفت، برایم جالب بود که او راه می‌رود اما هرگز از خود نپرسیدم چرا من سوار می‌روم بر چیزی که آن را ذهن خوانده‌اند
 
من بر خلاف آن‌چه می‌پندارند موجود پرسش‌گری نیستم. آن‌ها نفهمیده‌اند که فرق است میان سئوال و تکرار جواب  

آن‌ها کی‌ستند؟ لوازمی که با تزیین کلبه‌ی خدایان به ناشناخته ماندن‌ـ‌شان کمک می‌کنند، همین.     

هست وقتی که نوشته می‌خواهد و من می‌خواهم و توانم نیست
وَ وحوش خدایی‌شان دلیل بر ناتمامی‌یِ توان‌ـ‌شان نیست
که نا‌تمام وقت است و
وقت نیست

More

دفتر‌های مشق و 

خطوطِ سر‌مشق شده‌ـ‌مان

یکی شد

ای وای از این بیابان

those you burned

هرگز

خودت را باز‌نویسی نکن 

ما تکرار نمی‌شویم

We'll grow old together

پُرَم

نه از آن پری‌های همیشه‌گی

از آن پری‌ها

که بعد از یک «بُکن‌بکنِ تاریخی»

هر‌کدام گوشه‌ای 

مشغول به خود می‌شویم

سیگار و قهوه‌ای که تلخی‌ـ‌اش مرا نفهمیده است و ‌اگر ‌نه این همه نمی‌سوزاند گرد این دود‌های سنگ‌زا میان گلوگاه را گاهی که روزی گای بود و تن‌تنها نشسته است در میان اتاق یک میز شلوغ از لوازمِ «مره‌گی» آن یکی ماند و دیگری سوخت در ناکامی‌یِ خود خطِ من عوض شده باشد یا نه هنوز دست‌هایم به شکل استخوان در‌می‌آیند وقتی خون‌ریزی می‌کنم من ترکیب خیلی چیزها را با هم دوست نداشتم و با این‌که می‌دانستم «نه» گفتم و پس از اتمام کثافت خیس ماندم که در اصل نه است که مرا پُر کرده یا آری بود به آن‌چه نباید و من امتناعی نکردم

زندگی شروع شد و وقتی شد کسی هم یاد‌‌ـ‌اش خراش برداشت دفتر‌هایش گم شد. خب که چه؟ ذهنی که تشنه است به خون‌ریزی هماره رنج می‌سازد و از رنج‌هایی که مسبب ساختن‌ـ‌شان است رنج می‌برد و این مستقل است از چه‌گونه‌ زنده‌گی و یاد‌ها و بود‌هایی که مثلاً تغییر رویه داده‌اند من ناراحت نیستم که ناراحتی‌یِ من تنها مولد راحتی است وقتی این ذهن مشغول به خود می‌شود 

هر‌ دو می‌دانستند 

حالا بعد از هر چیز تاریخی 

و پیش از هر نه و آری 

بیشتر به انتظار است

وقوع آن نیمه‌ی

تاریکی

Lights Out

جایی که وقتی چراغ‌ها خاموش می‌شوند سگی سگ‌های دیگر را می‌خورد

و من که خود در اَمان‌ام مثل سگ می‌ترسم که نکند سگ‌ـ‌ام...

مانیا

بیا

بیا، از این‌جا برویم

باقی‌یِ پول‌ـ‌ام را هم از آن سیگار‌فروش نمی‌خواهم

A Beautiful Patient

پُرَم، و خسته‌گی‌های یک عمرِ نکرده به درمان‌ـ‌اش کافی نیست. من که از پیچ‌و‌خم روزهای سَر‌راست به باور ذهن رسیده‌ام، رسیده بودم یا نیمه‌نیمه ایستاده و لبخند می‌زنم؟ به بازی‌های ورق‌به‌ورقِ بی‌میز بی‌ودکا بی‌سیگار و قماری که پیدایی‌یِ آن سر‌ـ‌اش جز همین سرِ به سئوال رفته را نشان نمی‌دهد. نشان دادن نوعی به‌گا دادن است به‌گایی‌یِ هر‌آن‌چه پیش از این چشم نداشت تا کثافت سیال خویش را دید بزند و خیلی ساده نرنجد چراکه دیدن به اختیار خود سرکوب قدرت واقعیت است واقعیتی که هنگام نشان داده‌ شدن قابلیت انهدام پیدا می‌کند؛ دیدن اما نوعی به‌گا رفتن است و رفتنِ به‌گا تعطیلات آخر هفته‌ایست که در یک سَفرِ تفریحی ادامه پیدا می‌کند و تمام نمی‌شود و من همین‌طور می‌روم می‌روم و راستی چه می‌شود اگر آخر‌هفته آخرین هفته باشد؟

سکوت همان‌قدر که قدرت درون‌‌پاشی‌یِ مسکوت را دارد شکسته‌ـ‌اش پدید‌آور خراش‌های بازگشت‌ناپذیری‌ست که همیشه نمی‌دانم کدام به‌تر می‌بود اگر. زندگی کثافت است، یک لجن ساده که حیوانات با آن رفتاری در‌خورِ خودش دارند و ذهن این ذهن سگی‌یِ وحش‌افزای حتی تعبیر سگ را هم به خود تغییر می‌دهد سگی که آن‌قدرها هم که من گفته‌ام سگ نیست. بی‌چاره، بی‌چاره شده‌ایم و خوب‌تر که نگاه کنم تنها در پذیرفتن‌ـ‌اش به تعویق افتاده‌ایم و بوده‌ایم در سرا‌شیبی‌یِ لیزی که ما هی چنگ به گشایش بالا و چاره هی سُر به ژرفای سیاه محله‌ی پایین. من خواهی نخواهی آدم‌‌ام هر‌چه هم بشر را به دندانه‌ی خُرده اذهان سگی ضبح کرده باشم و امروزه روز روی گور‌ـ‌اش چاهِ ریدِش کنده باشم من خواهی نخواهی بوده‌ام بشری که پشیزی هم اصلا نباید زنده باشد چه رسد به تلاش بی‌وقفه به بقایی که ناباقی‌ست و تنها ترجمان حیوانی‌یِ یک چیز؛ این تلاش نیست که به پندار‌ـ‌اش جنده‌بازار خرید و فروش فخر تاسیس کرده‌اند این گند‌‌گرد‌آبِ «مصرف» است و من نخواهی نخواهی به همان‌قدر که خواهی نخواهی آدم‌ام، بی‌اراداه چرخ‌دنده‌ی تولیدـ‌ام می‌چرخد و تیغه‌هایش جر می‌دهد پوست سر ره‌گذران را و روزی چرخ می‌شوم می‌گردم به نطفه‌ی چرکی‌یِ آدمیت و شرحه‌شرحه تا تولید ملغمه‌ی خون و استخوان، روزی روزی که از پس نیمه‌ی تاریک‌ـ‌اش مرا تولید خواهند کرد و من دیگر تولید نخواهم شد و صدای ویلچرِ مردی سخت‌ترین اکوی بی‌اصطکاک ذهنم ذهنی که دیگر خوب نخواهد شد.

دگر‌یافته به یک بیمار زیبا 

به تأسیس رنج افتاده‌ای

مؤسس جهان 

خودت را هم نتوانست به خورد تو بدهد

مستقل شدی، از مکان و عدد 

از کیری که در سوراخ فرو می‌رود

خاکستر تکه‌تکه‌ای که از سر و رویت

سر و رویی که در حرارت یک ذهن 

سیگار می‌شود 

دود به خنکای از‌هم‌پاشیدن 

گاییدن 

نه تنها فعل کردن بود 

که به موازات هر آه و عرق کرده شدن 

... و پرت‌گاه به تو نگاه می‌کند 

تازیانه‌ی یک کف دست بر مقعد چرب هوس

زنده‌گی در کش‌و‌قوس اتاق

اتاقی که هی ذهن قِی می‌کند

آمیزش خونی‌یِ سکس و استقلال

تنهایی اگر تنها و تنها  

مستقل شدی از خیره‌گی به ریزش دیوار 

The Black Betrayal

این‌جا بوی دست‌های کسی به زبری می‌زند

سر‌انگشتانی که فقط

و فقط

گود می‌روند

در کوبِشِ آرام و وحشیانه‌ی صفحه‌کلید

این من بودم یا

انعکاس روزهایی که

تنهایی‌یِ شکم‌به‌شکمِ حرف‌ریدن مرا کسی ندید

بخیز، بخیز بر آب‌شش این امید

که ما در قعر هزار‌پایی هم جز به ضرب تیغ نمی‌میریم

ام‌روز میان‌پرده‌ی عقیم ماندن‌ـ‌ام درید

این‌جا هر‌چه یاد بود مرور کرده‌ام

یک تیمارستان آن طرف‌تر چه می‌تواند باشد

که من؟

وسواس مرگ گرفته‌ای

آن لیوان چرا نیم‌لیتر زنده است

دست‌هایم گاهی گرم

و در انتظار آخرین نخ که اگر تمام شود

دوباره خواستن چیزی را تجربه می‌کنم

پسِ شب‌مَره‌گانِ نا‌خود‌آگاه

نفوذ نبض به نطفه‌ای که حامل یک خواب ذهنی

من حالم به‌هم می‌خورد از روزی که سرانجام

تکان‌های نیمه‌نیمه‌ی یک رحم وحشی

خروج خون از استخوان

و آه

من حالم به‌هم می‌خورد از لحظه‌ی لرزش این اقیانوس سرخ

که هنوز‌های زیادی منتظر‌ـ‌اش بودم

و ناگهان لَشی

شکافی

در سطح آب و

نفسه‌های عمیق

بی یاد از هنوز مانده‌ام

هنوز وقت نیست

تبعید به منطقه‌ی بی‌طرف میان دو حالت
زوزه‌ی سگی فشرده‌زی

خیانتی سیاه بر هنوز نا‌نوشته‌ها

هنوز بخواب

هنوز جوانی

two minds

یاد‌ـ‌ات نمی‌آید آخرین خطی که نجات‌ـ‌ات داد چه بود و در همین لای دست‌خط‌ـ‌ات عوض می‌شود. شک می‌بری به سرا‌پای بی‌خطِ صفحه این‌جا کجاست که من سال‌های درازی‌ست زنده بوده‌ام. تردید مقوله‌ی بُرنده‌ای‌ست و هر زخم یک سئوال، تیغی که از کُندی افتاده و وقتی  پیدا‌یش می‌کنی روی‌ـ‌اش خونِ خشکیده، یعنی کسی این‌جا از پاسخ‌گویی به سئوال یا سئوال‌هایی وا‌مانده. و باز‌مانده: تردیدی کُند. 

من نمی‌دانم چرا هر دفعه که شروع می‌کنم به ساختن یک پاره‌آجر دستم بی‌معطلی شکست می‌خورد. با وجود این‌که من تمام آجر‌هایم را تا نهایت دونده‌گی‌يِ سگ ساختم  اما همه‌شان تل‌انبار شد و زخم‌ناک آن‌که برای معنا داشتن تل‌انباری هم باید نیرویی داشت که مثلا دیواری باشد بی‌معنا.  

مدتی‌ست هدفون در سوراخ گوش‌هایم صدای دندان مورچه اِکو می‌کند.

فکر می‌کنم و ناگهان تکه‌ای از فکرم خورده می‌شود. یعنی چیزی در آن سوراخ پوسیده. یعنی موسیقی شب‌های بی‌شماری‌ست که با بی‌اعتنایی‌یِ من خودش را گناه‌کار دانسته و به تار‌های بی‌حرکتِ شنوایی‌ـ‌ام حلق‌آویز کرده. وقتی همه‌چیز آن‌قدر از تو دور می‌شود در حالی‌ که مثل سگ می‌دوی هرآن‌چه تا به آخرین جایِ ایستاده برای‌ـ‌ات مانده یک‌به‌یک درختی می‌گزیند و تاری از وجود‌ـ‌ات می‌جِرد و آویزان‌آویزان تمرین مرگ می‌کند. بعد در حالی که همه چیز داری یک‌هو یاد‌ـ‌ات می‌رود چه‌گونه بی‌همه‌چیز شدی.

اِ ، تو که داشتی می‌دویدی؟

من اول آلاتم خراب شد یا خودم نمی‌دانم، اما وقتی که خیلی خواستم برگردم همه‌چیز به طرز بی‌رحمانه‌ای کار می‌کرد. جمجمه‌ی یک اسکلت صدای تَرَک می‌داد. من این صدا را می‌شناسم وقتی جسمی که تماماً استخوان است و خون شروع به خندیدن می‌کند از سرش صدای ترک بلند می‌شود. من چه‌قدر بگویم نوشته موضوع نمی‌خواهد حالا باید باز خودم را از پیرامونِ منهای من تفریق کنم. وقت محاسبه است. اما مگر مادر‌جنده، نگفته بود: من وقت ندارم.

من کلی برای این سیگارها که تو نکشیدی پول دادم.

تو هم که هی پاکت‌به‌پاکت خالی می‌شوی و این دردِ سَری آرام نمی‌گیرد و مدام می‌پرسد «کجاست». همان‌طور که نمی‌دانی هر سئوالی منتهی‌ست به «چرا» و من همان‌طور ایستاده‌ام فقط نگاه‌ـ‌اش می‌کنم. دِ سگ‌نشناس اصل مطلب را بشاش، دل‌ـ‌ات برای شاش خونی تنگ نیست؟

چرا هر بار من باید خاکستر‌ـ‌ات را از زیر‌سیگاری خارج کنم. مگر هنگام مرگ وصیت نکرده بودی آن‌قدری بمیر که زیر‌سیگاری مدام به تهوع نی‌افتد. گوش سگ کر، من جز مرگ تو گاهی سیگار هم دود می‌کنم، آن حس ترحم حال به‌هم‌زن‌ـ‌ات نسبت به من کجا رفته. آمده‌ام همان‌جا و شخصاً به شخص‌ـ‌ات می‌گویم الان وقت این‌جور پشت هم خاکستر شدن نیست. من هنوز کارهایی دارم. تو داری راهی را می‌روی که من مجبورم به احترام‌ـ‌ات سیگارم را بتکانم روی دفتر. آخر یک نگاه به آثار من بنداز، این درست است؟

یکی از آن اِل‌سی‌دی‌های اِچ‌دی گذاشته‌ای سر‌ـ‌ات که چه، من سال‌هاست از دیدن آن‌که کسی آرزوی مرا زنده‌گی کند نمی‌ترسم. یک‌چیزی بگویم‌ـ‌ات هم‌چنان که از زنده‌گی‌یِ جمعی جدا می‌شوی بعضی مفاهیم انگار که اصلا نبوده‌ـ‌اند حذف می‌شوند.

مادرجنده یک لغت‌نامه آتش بزن دود کنیم

من آرزو را نمی.

جدا از این‌ها من هیچ‌گاه نگفتم برای خلق بنویس. خلق خودش آمد. من برای نجات خود‌ـ‌ات از دَوِشِ بی‌ملاحضه‌ی خودم قلم به دست‌ـ‌ات دادم. تو اما حواست باشد چیزی نیست که دادنی باشد، تو باید بگیری.